Héraðsdómur Reykjaness Dómur 8 . apríl 2026 Mál nr. E - 1963/2025 : A (Katrín Smári Ólafsdóttir lögmaður) g egn B ehf. ( Gunnar Ingi Jóhannsson lögmaður ) Dómur Mál þetta, sem var höfðað 20. júní 2025 , var dómtekið 19 . mars 2026. Stefnandi er A , . Stefndi er B ehf., áður ehf., . Endanlegar dómkröfur stefnanda eru í fyrsta lagi þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 5.200.000 krónur . Í öðru lagi krefst stefnandi þess að staðfest verði að 3. veðréttur í fasteigninni , með fastanúmerið , íbúð merkt , samkvæmt tryggingar bréfi, útgefnu 1. júlí 2019, að fjárhæð 7.500.000 krónur taki til skulda stefnda við stefnanda að fjárhæð 5.20 0.000 krónur auk alls kostnaðar við innheimtu fjárhæðarinnar og eftirfarandi nauðungarsölu ef til kemur. Í þriðja lagi er þess krafist að stefnandi eigi rétt á að fá gert fjárnám fyrir dómkröfunni í ofangreindum veðrétti í fasteign stefnda að , með fast anúmerið . Loks gerir stefnandi kröfu um málskostnað úr hendi stefnda. Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda en til vara lækkunar á dómkröfum hennar. Einnig gerir stefndi kröfu um málskostnað. I. Ágreiningur er um málsatvik . Með tryggingarbréfi útgefnu 1. júlí 2019 af ehf. , nú B ehf., var fasteignin sett að veði með 3. veðrétti og uppfærslurétti , til tryggingar skuld að fjárhæð 7.500.000 krónur . F járhæð in var bundin vísitölu neysluverðs miðað við grunnvísitölu 468,8 stig . Bréfin u var þing lýst á eignina 18. júlí 2019. Á þessum tíma voru stefnandi og fyrirsvarsmaður stefnda, C , í sambúð . Þau eiga barn saman fætt 2020. Samkvæmt staðfestingu sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu á samkomulagi um forsjá, lögheimili og meðlag vegna sambúðarsli ta, dags. 16. ágúst 2024, slitu s tefnandi og C sambúð í maí 2024. Í staðfestingu sýslumanns kemur fram að þau gerðu 2 með sér samning um að forsjá barnsins yrði áfram sameiginleg og lögheimili þess hjá stefnanda . Þá var samkomulag um að C greiddi einfalt með lag með barninu. Stefnandi kveður að fasteignin að hafi á sínum tíma verið sett að veði , með umræddu tryggingarbréfi, til tryggingar vegna skuld ar stefnda við stefnanda, sem hafi upphaflega verið að fjárhæð 7.500.000 króna vegna láns milli aðila . Lánveitingin frá stefnanda til stefnda hafi farið fram með þremur millifærslum stefnanda inn á reikning stefnda; hin fyrsta að fjárhæð 3.300.000 kr ónur 8. janúar 2019, þá millifærsla 31. janúar 2019 að fjárhæð 2.200.000 kr ónur og loks þriðja og síðasta fær sla að fjárhæð 2.000.000 króna 8. febrúar s.á. Um hafi verið að ræða lánveitingu stefnanda til stefnda til kaupa á fasteigninni að . Fjárhæð þessi hafi verið útborgun í eignina sem hafi gert kaup stefnda á henni möguleg á sínum tíma. Trygginga r bréf þet ta sé í senn tryggingabréf sem geymi veðrétt vegna skuldar stefnda við stefn anda sem og skuldaviðurkenningu sem sé vísitölutryggð samkvæmt beinu ákvæði í texta bréfsins. Þá segir stefnandi að i nn á skuld stefnda hafi verið greiddar 2.300.000 krón ur er ste fnandi hafi fest kaup á bifreið í þágu fjölskyldunnar 2. júlí 2020 . Stefnandi hafi á þeim tíma talið bifreiðakaup fjölskyldunnar skuld þessari óviðkomandi, en stefnda til hagsbóta hafi hún fallist á að líta svo á að bifreiðakaupin hafi falið í sér innborgun á kröfu hennar á hendur stef n da. Að öðru leyti st andi skuld á grundvelli lánveitingar þessarar ógreidd. M eð bréfi þáverandi lögmanns stefnanda til fyrirsvarsmanns stefnda , C , sem er ódagsett en mun hafa verið 9. ap r íl 2025 , var tilkynnt um eindögun skuldarinnar , að frádregnu m 2.300.000 krón um vegna bifreiðakaupa. Einnig gerði stefnandi kröfu um endurgreiðslu að fjárhæ ð 309.946 krónur vegna úttektar C af sameiginlegum . Þá hafnaði stefnandi kröfu stefnda vegna lagfæringar á raflög n í íbúð í eigu stefnanda sem foreldrar stefnda h efðu búið í og leigukröfu stefnda vegna fyrir gerð leigusamnings 1. febrúar 2023. Stefndi kveður að a tvik málsins m egi rekja aftur til ársi ns 2017 , en það ár hafi stefnandi og C kynnst. Á þeim tím a hafi stefnandi átt íbúð að í Reykjavík en C átt fasteign á gegnum eignarhald sitt á stefnda . Stefndi hafi á þeim tíma að nafninu til verið í eigu ehf., sem hafi verið í eigu annarra. Ás tæða þess fyrirkomulags hafi verið sú að bú C hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta. Ei gnin á hafi því verið í eigu stefnda, en stefndi v erið til málamynda í eigu ehf., félags í eigu þriðja aðila. Hvað sem þessu öllu leið hafi stefndi verið það félag sem C hafi átt í raun og notað til að gefa út reikninga og afla tekna sem iðnaðarmaður og verktaki, en hann sé lærður og auk þess með . C hafi gert upp fasteignina á og flutt suður um áramótin 2017/2018. Hann hafi til að byrja með flu tt inn til stefnanda í íbúð hennar að og sett eign ina á á sölu. Eigni n á hafi selst nokkru síðar og söluandvirðið runnið til stefnda . Með 3 kaupsamningi í desember 2018 hafi stefndi keypt fasteignina að og til þess m.a. verið nýttir fjármuni r sem hafi komið út úr sölu eignarinnar á . Stefndi hafi þó ekki átt næga fjármuni fyrir útborgun og það verið sameiginleg niðurstaða C og stef n anda að hún kæmi með viðbótar fjármagn inn í þau kaup frekar en að leita ð yrði annað að aukinni og dýrari fjárm ögnun . Stef n di kveður að samkomulag hafi ver i ð gert um að stefnandi lánaði stefnda 7.500.000 kr ónur . Á þessum tíma hafi stefnandi raunar sjálf verið orðin skráð eigandi stefnda og fyrirsvarsmaður . Sú b reyting á eignarhaldi hafi verið heppilegr i en að ótengdir aðilar væru það, uns C gæti sjálfur átt félagið og þar með eignir þess . Þá hafi þau v erið sammála því að um skammtímalán væri að ræða og endurgreiðsla þess myndi fara fram með ýmsum hætti, bæði með beinum endurgreiðslum og með öðrum hætti og gilti einu hvort fjármunir kæmu frá stefnda, C persónulega eða með öðrum hætti. Í mars - apríl 2019 hafi stefndi greitt samtals 700.000 kr ónur til stefnanda. Um mitt ár 2019 hafi C og stefnandi rætt saman um að ganga frá skjali sem tryggði lánveitinguna til henn ar. Það hafi verið að frumkvæði C og hann leitað í því skyni til endurskoðanda síns sem hafi útbúið umrætt t rygginga r bréf . Í ársbyrjun 2019 hafi stefnandi og C flutt inn í og stefnandi leigt út sína eign a ð fyrir 300.000 kr ónur á mánuði. Á sama tíma hafi s tefnandi og C gert með sér samkomulag um að stefnandi myndi greiða stefnda fyrir afnot af , enda væri hún að leigja út sína eign. Ú tfærslan hafi verið þannig að bæði stefnandi og C skyldu greiða stefnda leigu sem rynni upp í afborganir og rekstur á fasteigninni , eða 300.000 kr ónur á mánuði , og átti stefnandi að greiða helming þeirrar fjárhæðar . Þ essar greiðslur hafi hins vegar fljótlega fallið niður af hálfu stefnanda, en ekki af hálfu C . Það hafi verið skilningur og samkomul ag beggja að þótt greiðslur væru ekki greiddar beint af stefnanda kæmu þær þess í stað til lækkunar á skuld stefnda við stefnanda. Þá segir stefndi að í lok árs 2020 hafi stefnandi selt eignina sína að fyrir 44,5 milljónir króna . Stefnandi hafi keypt stuttu síðar fasteign að en fyrir kaupin hafi verið ákveðið að eignin skyldi leigð út þar sem stefnandi hafi verið flutt inn til C að . Þá hafi það verið s ameiginleg ákvörðun að hin nýja eign stefnanda yrði leigð til foreldra C . Jafnframt hafi ver i ð ákveðið að eignin að skyldi gerð upp og vinna C , sem iðnaðarmaður, við að gera eignina upp skyldi dragast frá skuld stefnda við stefnanda. Stefndi kveðst hafa greitt stefnanda hluta skuldarinnar til baka með beinum millifærslum , rúmar 3 milljónir kr óna á árinu 2020, en restin hafi átt að greiðast upp með því að stef nandi byggi í eigninni að , meðan hún væri að leigja út eigin fasteignir , og einnig með vinnuframlagi og útlögðum kostnaði C í þágu stefnanda. Sú fjárhæð sem var endurgjald stefnanda ve gna afnota af , auk vinnu og útlagðs kostnaðar vegna eignar stefnanda að , hafi numið töluvert hærri fjárhæð en eftirstöðv um skuldarinnar árið 2023 þegar aðilar slitu samvistir og stefnandi flutti út úr og inn í eign sína að . 4 Þau hafi þá bæði verið mjög meðvit uð um að hin meinta skuld hafi verið löngu horfin . Það hafi svo verið vorið 2025 sem stefnandi hafi fyrirvaralaust farið að innheimta hina meintu skuld og það komið C mjög á óvart. Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi skýrslu og C , fyri rsvarsmaður stefnda. Verður vísað til framburðar þeirra síðar eftir því sem ástæða er til. II. Stefnandi byggir kröfur sínar á þinglýstu tryggingarbréfi útgefnu 1. júlí 2019 af félaginu ehf. , nú B ehf., t il tryggingar skuld að fjárhæð 7.500.000 krón ur , en sú fjárhæð sé bundin vísitölu neysluverðs miðað við grunnvísitölu 468,8 stig , en umrædd fasteign að hafi verið sett að veði með 3. veðrétti og uppfærslurétti. Eignin hafi verið sett að veði til tryggingar skilvísri og skaðlausri greiðslu stefnd a á skuld við stefnanda, v egna láns milli aðila sem hafi farið fram með þremur millifærslum stefnanda inn á reikning stefnda : 3.300.000 kr ónur 8. janúar 2019, 2.200.000 krónur 31. janúar 2019 og 2.000.000 króna 8. febrúar 2019. Lánveitingin hafi ver i ð veg na kaupa á fasteigninni að en fyrirsvarsmaður stefnda og stefnandi hafi á þeim tíma verið í sambandi og sambýlisfólk. Fjárhæð þessi hafi verið útborgun í eignina sem hafi gert kaup stefnda á henni möguleg á sínum tíma. Trygginga r bréf þetta sé í senn trygginga r bréf sem geymi veðrétt vegna skuldar stefnda við stefn anda sem og skuldaviðurkenningu sem sé vísitölutryggð samkvæmt beinu ákvæði í texta bréfsins. Veðþoli sé stefndi og veðandlagið fasteign í eigu hins stefnda félags. Inn á skuld stefnd a við stefnanda hafa verið greiddar 2.300.000 krón ur er stefnandi hafi fest kaup á bifreið í þágu fjölskyldunnar hinn 2. júlí 2020 . Stefnandi hafi á þeim tíma talið b ifreiðakaup fjölskyldunnar vera s kuld þessari óviðkomandi, en stefnda til hagsbóta hafi hú n fallist á að líta svo á að bifreiðakaupin hafi falið í sér innborgun á kröfu hennar á hendur stefnda. Að öðru leyti st andi skuld á grundvelli lánveitingar þessarar ógreidd. Stefndi hafi alfarið hafnað greiðslu kröfunnar og fært fram kröfur um greiðslu s tefnanda á leigu gagnvart sér á sambúðartímanum, þegar hún hafi verið í fæðingarorlofi með barn þeirra . Stefnandi hafi því engan annan kost en að fá dóm fyrir kröfu sinni þar sem staðfest verði skuld stefnda við hana, veðtrygging hennar vegna skuldar stefn da við hana sem og réttur hennar til þess að fá gert fjárnám fyrir dómkröfunni í 3. veðrétti í fasteign stefnda. Þar sem stefnanda skorti beina aðfararheimild gagnvart stefnda sem veðsala og beina uppboðsheimild samkvæmt 6. gr. laga nr. 90/1991 sé henni ó mögulegt að fullnusta réttindi sín nema hún geti gert fjárnám inn í tryggingarréttindi sín og þannig öðlast uppboðsheimild samkvæmt 1. tl. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 90/1991. Henni sé því nauðsynlegt að höfða mál þetta bæði til viðurkenningar á skuld stefnda, réttindum sínum í fasteign stefnd a og til að fá aðfararhæfan dóm fyrir kröfu sinni. Dómur um viðurkenningu á tilvist 5 veðréttinda veiti ekki heimild til að krefjast nauðungarsölu samkvæmt 6. gr. laga nr. 90/1991 og slíkum dómi verð i ekki fullnægt með aðför einum og sér þar sem í honum sé ekki mælt fyrir um skyldu stefnda. Stefnanda sé því einnig nauðsyn að fá dóm um dómkröfu sína þar sem þess er krafist að stefnd a verði gert skylt að þola að fjárnám verði gert í fasteigninni fyrir kröfu þeirri er tryggð er með tryggingarbréf inu . Um lagarök vísar stefnandi til almennra reglna kröfuréttarins um réttar efndir fjárskuldbindinga. Vísað er til laga nr. 75/1997 um samningsveð, einkum 3. mgr. 4. gr., 1. mgr. 9. gr. og 15. - 20. gr. Stefnandi byggir kröfur sínar annars á meginreglum samninga - og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga Krafa stefnanda um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála. Stefnandi sé ekki virðisaukaskatt s skyld og ber i henni því nauðsyn til þess að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda. III. Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að skuld hans við stefnanda sé löngu upp greidd. Skuld stefnda við stefnanda, sem ekki sé ágreiningur um að hafi verið til staðar á sínum tíma, hafi verið greidd til ba ka fyrir löngu síðan með ýmsum hætti og í samræmi við það sem um hafi verið samið. Þá sé ekki á greiningur um að skuldin hafi upphaflega verið 7.500.000 kr ónur. Ekki sé heldur ágreiningur um að um mitt ár 2020 hafi stefndi greitt 2.300.000 kr ónur til baka í formi millifærslu, enda t aki dómkrafan mið af því. Ágreiningur virðist hins vegar um annað og ekkert tillit h afi verið tekið til verulegra fjármuna sem hafi runn ið frá stefnda og/eða fyrirsvarsmanni stefnda og sambúðaraðila stefnanda, C , til stefnanda. Stefndi heldur því fram að C og stefnand i hafi samið um að hvort um sig skyldi greiða stefnda húsaleigu fyrir að búa í eign stefnda að . Þeir fjármunir skyldu nýttir í afborganir og rekstur á húsinu. Gerður hafi verið húsaleigusamningur milli stefnanda og C annars vegar og ehf. hins vegar, nú stefnda, þar sem fram k omi að þau ættu að greiða húsaleigu til félagsins , 150.000 krónur hvort um sig . Stefnandi hafi greitt þá fjárhæð mánaðarlega árið 2019 fram að maí 2020 en hætt því þá og aðilar gert samko mulag um að fjárhæðin kæmi þess í stað til lækkunar á skuld stefnda við stefnanda. Þetta fyrirkomulag, að húsaleigan gengi í raun upp í skuldina, hafi verið í gildi frá og með maí 2020 og út árið 2022. Um hafi verið að ræða 150.000 kr ónur á mánuði árið 202 0 en leigan lækkað í 100.000 kr ónur árið 2021. Samtals sé um að ræða 3.577.000 kr ónur sem þannig hafi gengið upp í skuldina til lækkunar . Aðilar hafi gert nýjan samning í ársbyrjun 2023 og stefnandi þá greitt til félagsins, en á þeim tíma hafi aðilar verið sammála um að skuldin væri í raun uppgerð, af þessum og öðrum sökum. Stefnandi hafi greitt leigu allt árið 2023 og fram á árið 2024 er aðilar slitu samvistir. Stefndi krefst þess að þetta verði viðurkennt og komi til lækkunar á kröfu stefnanda, alls 3.577 .000 kr ónur , eftir atvikum með skuldajöfnun, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð 6 einkamála . Stefndi kveður að f yrri húsaleigusamningurinn h afi ekki fundist en síðari samningurinn frá 2023 sé lagður fram í málinu. Stefndi heldur því jafnframt fram að aðilar hafi samið um að C myndi gera upp íbúð stefnanda að og tekið yrði tillit til þess varðandi umrædda skuld. C hafi unnið ómælda vinnu við eignina, en hún hafi í raun verið gerð fokheld og byggð upp að nýju. Han n hafi keypt ýmis s konar byggingarefni inn í íbúðina sem hafi numið umtalsverðum fjárhæðum. Allt skyldi þetta koma til frádráttar þeirri fjárhæð sem stefnandi hafi lánað stefnda upphaflega. Útlagður kostnaður C /stefnda vegna kaupa á bygginga r vörum nem i að minnsta kosti 3.657.527 kr ónum vegna kaupa á efni frá verslunum eins og Sérefni, Tengi og Húsasmiðjunni . Þá sé ótalin vinna C persónulega og annarra iðnaðarmanna sem hann hafi fengið í verkið. Stefndi krefst þess að tekið verði tillit til þessa eða eftir a tvikum að þessi fjárhæð komi til lækkunar á dómkröfu stefnanda, í formi skuldajöfnunar, enda í samræmi við samkomulag aðila. Þá hafi C greitt persónulega fjármuni inn á reikning stefnanda sem hafi gengið upp í skuld stefnda við stefnanda. Hinn 25. júní 20 21 hafi C greitt 400.000 kr ónur , 100.000 kr ónur í júlí 2021 og 75.000 kr ónur í ágúst 2021. Þessir fjármunir skyldu koma til frádráttar láninu. Stefndi krefst þess að þetta verði viðurkennt og/eða að þessar fjárhæðir komi til lækkunar/skuldajöfnunar í málin u. Þess utan hafi aðilar verið með sameiginlegt debetkort sem þau hafi greitt inn á fjármuni til að nota fyrir sameiginleg útgjöld sín. Samkomulag hafi verið með aðilum um að greiða jafna fjárhæð inn á kortið og bera sameiginleg útgjöld til jafns. Ári n 20 19 - 2024 hafi C þó greitt um 2,2 milljónum króna meira inn á sameiginlegan útgjaldareikning aðila en stefnandi. Stefndi krefst þess að einnig verði tekið tillit til þess og að fjárhæðin komi til lækkunar/skuldajöfnunar gagnvart kröfum stefnanda. Stefndi telur a ð öllu framangreindu virtu ljóst og hafið yfir vafa að stefndi skuld i stefnanda ekki neitt. Lánið sem eitt sinn hafi verið til staðar hafi fyrir löngu verið uppgreitt þegar aðilar slitu samvistir og hvort heldur sem fjármunir eða annað hafi komið be int frá stefnda eða C pers ónulega hafi þeir átt að ganga upp í skammtímalánið og það sé löngu uppgreitt og uppgert. Hvorki hafi verið haldið sérstaklega utan um lánveitinguna á sínum tíma með gerð lánaskjala né hafi verið haldið sérstaklega utan um endurgr eiðslurnar sem hafi gengið upp í lánið. Stefndi h afi hins vegar gögn og upplýsingar um þær greiðslur og þá fjármuni sem hafi gengið upp í skuldina, m.a. leigugreiðslur, beinar millifærslur og annað. Þá byggir stefndi á því að krafa stefnanda sé í raun kra fa um nokkurs konar fjárskipti milli sambúðaraðila, stefnanda og C , fjárskipti sem þó haf i aldrei farið fram. Ekkert fjárhagslegt uppgjör hafi farið fram milli aðila í kjölfar sambúðarslita eins og rétt hefði verið. Þó hefði hvor aðili getað krafist opinberra skipta milli þeirra, sbr. 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., en þar segi að við slit á óvígðri sambúð 7 geti annar sambúðarmaka eða báðir krafist opinberra skipta til fjárslita. Með óvígðri sambúð í lögunum sé átt við sambúð tveggja einstaklinga, sem skráðir séu í þjóðskrá eða sem ráða m egi af öðrum ótvíræðum gögnum, enda eigi sambúðarfólk barn saman eða von á barni saman eða hafi búið saman samfleytt í að minnsta kosti tvö ár. Stefnandi og C hafi átt eitt barn saman og óumdeilt sé að þau hafi búið saman í lengri tíma en þau tvö ár sem lögin mæl i fyrir um. Stefndi telur að það hefði verið réttara að farið hefðu fram fjárskipti mil li stefnanda og C á framangreindum grundvelli í stað þess að stefnandi væri að höfða mál á hendur stefnda til endurgreiðslu láns, sem þó skyldi endurgreiðast með ýmsum hætti og sé löngu endurgreitt. Með slíkri kröfu get i aldrei fengist rétt mynd á það hvor t krafan sé í raun og veru réttmæt, enda verð i að taka inn í slíka mynd að um nokkuð blandaðan fjárhag hafi verið að ræða milli sambúðaraðilanna. Stefnandi verð i að bera hallann af því að reka málið á þeim forsendum og í þeim búningi sem hún k jósi með máls ókn þessari. Ómögulegt sé að taka kröfu stefnanda til greina í ljósi þess að um sambúðaraðila með blandaðan fjárhag hafi verið að ræða og að fjárhagur stefnda, sem sé einkahlutafélag, blandast saman við þeirra beggja. Stefndi bendir í þessu sambandi á að stefnandi hafi m.a. verið eigandi og framkvæmdastjóri stefnda á tímabili. Stefnandi ber i hallann af því að gera kröfu um að annar aðilinn endurgreiði hinum fjármuni samkvæmt einhverju sem ekki sé til lánssamningur um eða lánsgögn önnur en trygginga r bréf, s em segi ekkert um stöðu skuldarinnar á hverjum tíma. Eins og atvik málsins og gögn þess bend i til sé algerlega ósannað að stefnandi eigi kröfu á stefnda. Verði ekki fallist á að sýkna stefnda af kröfum stefnanda er þess krafist að krafa stefnanda verði læk kuð stórlega. Stefndi telur a ugljóst að taka ber i tillit til þeirra fjárhæða sem reifaðar séu undir sýknukröfu stefnanda. Verði talið að ekki beri að taka tillit til einhverra þeirra eða að gögn skorti, þá þannig að krafa stefnda dug i ekki til að mæta kröf um stefnanda, sé þess krafist að dómkrafan verði lækkuð sem nem i því sem tekið sé tillit til. Allt að einu byggi stefndi þó á því að augljóst sé að krafan sé löngu uppgreidd. Um lagarök vísar stefndi sérstaklega til almennra reglna samninga - og kröfurétta rins og til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sérstaklega 129. - 131. gr. laganna. IV. Í máli þessu krefst stefnandi þess að stefndi, B ehf., verði dæmdur til að greiða henni skuld að fjárhæð 5.200.000 krónur, að staðfest verði að 3. veðréttur í fasteign að , samkvæmt trygginga r bréfi útgefnu 1. júlí 2019 , að fjárhæð 7.500.000 krónur, taki til skuldar stefnda auk kostnaðar, og að stefnandi ei gi rétt til að fá gert fjárnám fyrir dómkröfunni í framangreindum veðrétti. Í greinargerð stefnda er ágreiningslaust að stefndi skuldaði stefnanda upphaflega 7.500.000 krón u r en að eftirstöðvar skuldarinnar nem i 5.200.000 krónum. Liggur 8 samkvæmt þessu fy rir að stefnandi á kröfu á stefnda. Þá liggur fyrir að féð var notað sem útborgun vegna kaupa stefnda á árinu 2019 á fasteigninni að . Við aðalmeðferð málsins var því haldið fram af hálfu stefnda að stefnandi hefði viðurkennt í aðilaskýrslu sinni að g re iðsla hennar til stefnda h afi verið án skilyrða um endurgreiðslu. Er hér snúið út úr framburði stefnanda fyrir dómi , en það kom skýrt fram að ekki var um gjöf að ræða heldur lán. Þegar lánið var veitt og tryggingarbréfið gefið út v oru stefnandi og fyrirsvarsmaður stefnda, C , í sambúð. Þau eignuðust saman barn 2020 og bjó fjölskyldan í eigninni að . Stefnandi og C slitu samvist ir á árinu 2024. Stefndi reisir sýknukröfu sína í greinargerð sinni á því að skuld hans við stefnanda sé löngu uppgreidd með því að aðilar hafi gert samkomulag um að í stað húsaleig u vegna sem stefnandi hafi átt að greiða , þar sem eign hennar að hafi verið í útleigu, kæmi fjárhæðin til lækkunar á skuld inni . Samtals hafi verið um að ræða 3.577.000 krónur. Ei nnig hafi verið samið um að C myndi gera upp íbúð stefnanda að og að tekið yrði tillit til þess varðandi skuldina. C hafi keypt byggingarvörur fyrir a.m.k. 3.657.527 krónur og þá sé ótalin vinna hans og annarra iðnaðarmanna. Þá hafi hann greitt inn á reikning stefnanda greiðslur sem hafi átt að ganga upp í skuld stefnda við stefnanda. Um hafi verið að ræða 400.000 króna greiðslu 25. júní 2021 , 100.000 kr ónur í júlí 2021 og 75.000 kr ónur í ágúst 2021 . Þá hafi hann lagt meira inn á sameiginlegt debetko rt þeirra en stefnandi, eða sem nemur um 2,2 milljónum króna. Stefndi ber sönnunarbyrði fyrir því að skuld hans við stefnanda sé uppgreidd. F yrirsvarsmaður stefnda og stefnandi voru í sambúð og fram kemur í greinargerð stefnda að fjárhagur þeirra hafi ve rið blandaður og að fjárhagur stefnda hafi blandast við fjárhag þeirra. Eins og stefndi segir jafnframt í greinargerð sinni hefði verið réttara að fram færu fjárskipti milli stefnanda og C við sambúðarslit þeirra . Það var honum í lófa lagið að gera en gerð i það ekki. Verður hann að bera hallann af því og geta fjárskipti þeirra vegna sambúðarslita ekki verið til úrlausnar hér. Auk þess er með öllu ósannað , gegn mótmælum stefnanda, að samið h afi verið um uppgjör á skuld stefnda með þeim hætti sem haldið er f ram og að stefndi eigi kröfur til skuldaj öfnunar . Stefndi hefur ekki lagt fram húsaleigusamning til stuðnings kröfu um leigu á ár unum 2020 , 2021 og 2022 . Eins og fram kom hjá stefnanda fyrir dómi fæddist sonur þeirra C á árinu 2020 , h ún var í fæðingarorlofi og sinnt i barninu. Einnig kom fram að hún hefði t.d. greitt leikskólagjöld og sinnt heimilinu á meðan C hafi stundað nám og getað aflað sér tekna. Er ekki óeðlilegt að hún hafi ekki þurft að greiða húsaleigu á tímabili og liggur ekkert fy rir um að stefndi hafi á þeim tíma gert um það kröfu . Aðilar gerðu hins vegar með sér leigusamning 1. janúar 2023 og greiddi stefnandi leigu í samræmi við hann. Það virðist fyrst vera eftir s ambandsslit aðila á árinu 2024 sem stefndi 9 hafi gert kröfu um leigu fyrir árin 2020 - 2022. Hefur stefndi ekki sýnt fram á að hann eigi kröfu á hendur stefnanda vegna vangoldinnar húsaleigu. Stefndi hefur heldur ekki sýnt fram á samkomulag um að C myndi gera upp íbúð stefnanda að og að tekið yrði tillit til þess v arðandi skuld stefnda . Í þessu sambandi er jafnframt til þess að líta að r eikningar sem stefndi hefur lagt fram eru sumir með tilvísun til en ekki allir og fram kemur í gögnum málsins að stefnandi greiddi á sama tímabili fjölda greiðslna inn á reikning C . Einnig kom fram f yrir dómi hjá stefnanda að C hafi verið að gera upp aðra íbúð á sama tíma og reikningar kunni að hafa verið líka vegna þeirrar eignar. Enn fremur er ósannað að greiðslur C inn á reikning stefnanda á árinu 2021 hafi verið til greiðslu skuldar stefnda við stefnanda. Þær geta allt eins hafa verið framlög hans til sameiginlegs rekst urs heimilisins. Það sama á við um greiðslur hans inn á sameiginlegt debetkort . E kkert verður fullyrt af þeim um a ð útgjöld hans til heimilisins hafi verið meiri en samkomulag hafi verið um eða eðlilegt geti talist og eigi að koma til frádráttar skuld stefnda . Slík krafa sem er ekki milli sömu aðila getur heldur ekki komið til skuldaj öfnunar í máli þessu . Með vísan til alls framangreinds verður fallist á kröfur stefnanda , eins og nánar greinir í dómsorði. Samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað , sem er ákveðinn með hliðsjón af málskostnaðaryfirliti, 1.811.550 krónur . Dóm þennan kveður upp Sandra Baldvinsdóttir héraðsdómari . Dómso r ð: Stefndi, B ehf., greiði stefnanda , A , 5.200.000 krónur . S taðfest er að 3. veðréttur í fasteigninni , með fastanúmerið , íbúð merkt , samkvæmt tryggingar bréfi, útgefnu 1. júlí 2019, að fjárhæð 7.500.000 krónur taki til skulda stefnda við stefnanda að fjárhæð 5.200.000 krónur auk alls kostnaðar við innheimtu fjárhæðarinnar og eftirfarandi nauðungarsölu ef til kemur. Stefnandi á rétt á að fá gert fjárnám fy rir dómkröfunni í ofangreindum veðrétti í fasteign stefnda að , með fastanúmerið . Stefndi greiði stefnanda 1.811.550 krónur í málskostnað. Sandra Baldvinsdóttir